Niewielki krzew o pokroju początkowo nieregularnym,
luźnym nieznacznie kulistym. Po kilku latach pokrój zaczyna być kulisty,
regularny i zwarty, w starszym wieku korona spłaszczona. Ponieważ produkowana
jest wyłącznie w formie piennej ma charakter niewielkiego drzewa. Dorasta do
wysokości 2-4 m plus wysokość podkładki a średnica może dojść do 6 m. Bardzo
stare kilkudziesięcioletnie egzemplarze osiągają nawet 10 m. Rośnie jednak
stosunkowo wolno.
Liście w zarysie okrągłe, 5-7-klapowe, długości do 15 cm.
Klapy z kilkoma dużymi zębami. Nasada liści sercowata. Blaszka liściowa w
młodości brązowawa później zielona, błyszcząca. Ogonki zaczerwienione, zielone z
sokiem mlecznym. Jesienią przebarwiają się na żółto, czasami na
pomarańczowo.
Kwiaty drobne, 0,5-1,2 cm średnicy, żółtozielone, z czerwonymi
przykwiatkami, zebrane w baldachogrona po kilkanaście sztuk. Kwiaty miododajne.
Kwitnie w końcu kwietnia przed rozwojem liści.
Owoce to duże skrzydlaki
długości 4-5 cm i szerokości do 1,5 cm, szeroko rozwarte, w młodości z
czerwonymi skrzydełkami.
Bardzo stara odmiana otrzymana przez Van Houtte’a w
Belgii w 1873 roku.
Bardzo odporna na mróz (strefa 4).
Mało wymagająca, co
do gleby, rośnie niemal w każdej, z wyjątkiem suchych i piaszczystych oraz
bardzo podmokłych. Odczyn gleby od kwaśnej do zasadowej. Dobrze rośnie zarówno w
miejscach nasłonecznionych, jak i zacienionych. Odporna na zanieczyszczenie
powietrza, ale wrażliwa na zasolenie i suszę.
Polecana do nasadzeń parkowych,
zieleni osiedlowej i miejskiej oraz do większych ogrodów przydomowych. Stosowana
w nasadzeniach przydrożnych, na skwerach i placach miejskich, a także przy
ulicach, gdzie nie stosuje się solenia lub jest ono bardzo ograniczone. Bardzo
dobre drzewo na parkingi, a także do obsadzania dróg w parkach.
Bardzo dobrze
prezentuje się pojedynczo na trawnikach lub rabatach. W młodym wieku konieczna
jest uprawa przy podporach.
Udostępnij to porównanie znajomym: