Drzewo
dorastające do 25 m wysokości i osiągające średnicę 10-15 m.
Korona gęsta, zazwyczaj kulista lub szerokoowalna, nisko rozgałęziona. Bardzo
często występuje także w formie krzewiastej. Rośnie powoli i jest
długowieczny.
Kora
brunatnoszara, podłużnie bruzdkowana. Pędy nagie, czasami w młodości
omszone. Gałęzie sztywne, słabo poddające się działaniom wiatru. Liście
5-klapowe, klapy zaokrąglone lub tępo zakończone, całobrzegie lub z małymi
klapkami. Ciemnozielone, dość sztywne i słabo błyszczące. Ich długość
i szerokość dochodzi do 5-10 cm. Jesienią bardzo ładnie przebarwiają
się na złoty kolor i długo się utrzymują na drzewie.
Kwiaty
ustawione w podniesione baldachogrona, żółtozielone lub zielonkawe,
rozwijają się na początku maja, jeszcze przed rozwojem liści i stanowią
ozdobę drzewa. Są miododajne.
Gatunek
krajowy występujący na terenie niemal całej Polski, z wyjątkiem jej
północno-wschodniej części, a oprócz tego niemal w całej Europie
z wyjątkiem Półwyspu Skandynawskiego, na Bliskim Wschodzie oraz
w północno-zachodniej Afryce.
Całkowicie
mrozoodporny (strefa 4).
Najlepiej
się czuje na glebach gliniastych, gliniasto-piaszczystych i lessowych,
umiarkowanie wilgotnych, o odczynie od lekko kwaśnego do nieznacznie
zasadowego. Dobrze znosi suszę, a także niewielkie zasolenie gleby oraz
wysokie temperatury. Wymaga stanowisk słonecznych, lecz toleruje także półcień,
jednak ładne korony wytwarza tylko w pełnym słońcu.
W
ogrodach wymaga dużo miejsca. Pełnię swojego wdzięku ujawnia posadzony jako
soliter bez konkurencji innych drzew. Dobrze też wygląda w grupach jedno-
lub wielogatunkowych. Odporny na warunki miejskie. Może być sadzony przy
szlakach komunikacyjnych. Ponieważ bardzo dobrze znosi cięcie nadaje się na
wysokie i średniowysokie żywopłoty, a także na wysokie
szpalery.
Udostępnij to porównanie znajomym: