Klon pospolity 10-12

Duże drzewo dorastające do wysokości nawet 30 m. Rośnie stosunkowo szybko, szczególnie w młodym wieku, bardzo intensywnie się rozsiewa, tworząc często gęsty kobierzec siewek pod koronami. Korona szeroka, regularna, szerokoeliptyczna lub kulista i gęsta. Średnica korony dochodzi do 15-20 m. Młode pędy czerwonobrązowe. Pień prosty z szarą, płytko bruzdowaną korą.
Liście w zarysie okrągłe, 5-7-klapowe, długości do 15 cm. Klapy z kilkoma dużymi zębami. Nasada liści sercowata. Blaszka liściowa zielona, błyszcząca. Ogonki zaczerwienione lub zielone z sokiem mlecznym. Liście w momencie rozwoju brązowozielone, jesienią przebarwiają się na żółto, czasami na pomarańczowo.
Kwiaty drobne, o średnicy 0,5-1,2 cm, żółtozielone, zebrane w baldachogrona po kilkanaście sztuk. Kwiaty miododajne. Kwitnie w końcu kwietnia przed rozwojem liści.
Owoce to duże skrzydlaki długości 4-5 cm i szerokości do 1,5 cm, szeroko rozwarte.
Występuje niemal w całej Europie oraz w Turcji i Iranie. W Polsce pospolity na niżu, w górach rzadki.
Bardzo odporny na mróz (strefa 4).
Mało wymagający, co do gleby, rośnie niemal w każdej, z wyjątkiem suchych i piaszczystych oraz bardzo podmokłych. Odczyn gleby od kwaśnej do zasadowej. Dobrze rośnie zarówno w miejscach nasłonecznionych, jak i zacienionych. Odporny na zanieczyszczenie powietrza, ale wrażliwy na zasolenie i suszę.
Polecany do nasadzeń parkowych, zieleni osiedlowej i miejskiej oraz do większych ogrodów przydomowych. Stosowany w nasadzeniach przydrożnych, krajobrazowych, na skwerach i placach miejskich, a także przy ulicach, na których nie stosuje się solenia zimą.
Sadzi się go zarówno jako drzewo soliterowe, jak i w grupach krajobrazowych.
Najgrubszy klon pospolity w Polsce rośnie prawdopodobnie w Nadleśnictwie Libusz k. Gdańska i mierzy 535 cm obwodu na wysokości 1,3 m.
Wrażliwy na grzyb Rhytisma acerinum, który powoduje okrągłe, czarne plamy na liściach.