Krzew dorastający do 2,5-3 m wysokości, o wyprostowanych, sztywnych
pędach, nieznacznie przewisających podczas kwitnienia, o małej tendencji do
krzewienia.
Liście jajowate lub szerokoeliptyczne, długości do 15 cm i
szerokości do 8-10 cm, zielone, po obu stronach szorstko owłosione, na brzegu
drobno piłkowane, z lekkim połyskiem.
Kwiaty zebrane w długie (25-30 cm), ale
stosunkowo wąskie wiechy, o luźnej strukturze, nieco poprzerastane drobnymi
liśćmi. Kwiaty dwojakiego rodzaju, nieliczne płonne, zebrane na zewnątrz i
bardzo liczne płodne. Jedne i drugie białe lub białokremowe. Kwiaty płodne z
długimi pręcikami. Kwitnie bardzo obficie od lipca do początków września.
Kwiatostany pozostają na krzewach bardzo długo, czasami nawet aż do końca zimy.
Kwiatostany są ozdobne również zimą, ale nie tak jak innych odmian o większej
liczbie kwiatów płonnych.
Owoce bez wartości dekoracyjnej.
Odmiana
znaleziona, opisana na wyspie Kyushu w Japonii w 1926 roku przez Ingrama
Collingwooda. Wprowadzona do uprawy przez Jelenę i Roberta de Belder z Arboretum
Kalmthout, w Belgii.
Jedna z najbardziej odpornych na mróz hortensji (strefa
4).
Najlepiej rośnie na glebach próchnicznych, żyznych, umiarkowanie
wilgotnych, o odczynie lekko kwaśnym. W okresie kwitnienia ma zwiększone
zapotrzebowanie na wodę i jeśli wtedy jest sucho, to powinna być podlewana.
Zupełnie dobrze radzi sobie także na glebach przeciętnych. Stanowisko słoneczne
lub półcieniste.
Polecana do ogrodów przydomowych, parków i zieleni
osiedlowej. Może być sadzona pojedynczo na trawnikach lub rabatach, ale także i
w grupach.
Kwiaty pojawiają się na pędach jednorocznych, dlatego bez problemu
można wczesną wiosną przycinać pędy do około 1/3 ich długości.
Odmiana
zasługuje na uwagę ze względu na bardzo dużą odporność na mróz, ale kwiaty nie
są zbyt dekoracyjne, chociaż dość oryginalne.
Udostępnij to porównanie znajomym: